چه کسی میگوید که گرانی اینجاست؟
دوره ی ارزانی است
چه شرافت ارزان
تن عریان ارزان
و دروغ از همه ارزانتر
آبرو قیمت یک تکه ی نان
و چه تخفیف بزرگی خورده است قیمت هر انسان...

.

.

...

می توان رشته این چنگ گسست

می توان کاسه این تار شکست

می توان فرمان داد

             هان!

                       ای طبل گران

                                 خاموش بمان

به چکاوک اما

               نتوان گفت مخوان

یه دل شکسته صد تا بیقرار میخواد چیکار؟

                                                                 قفس کهنه من میخ و زوار میخواد چیکار؟

              آخه دوزار جیگر سفره قلمکار نمیخواد.

                                                                  یه حموم خرابه هفتا جومه دار میخواد چیکار؟

              ما یه عمره میون رفتنو موندن دودلیم

                                                                  یه مسافر آخه عشقه موندگار میخواد چیکار؟

              خودمو به خواب زدم تو هم چشماتو رو هم بزار...

                                                                   آدم آبله رو آیینه دار میخواد چیکار؟

              اسمتو نکن رو این درخت خشکو نیمه جون

                                                                    تن پوسیده وسردم یادگار میخواد چیکار؟

              واسه شکستن من خودتو خسته نکن...

                                                                    آدم مرده آخه چوبه دار میخواد چیکار؟!

اگر روزی مردم تابوتم را سیاه کنید...

تا همه بدانند سیاه بخت بودم...

بر روی سینه ام تکه یخی بگزارید ...

تا بجای معشوقم برایم بگرید...

چشمانم را باز بگزارید...

تا بدانند چشم انتظار بوده ام...

وآخرین خواسته من از شما اینکه...

دستانم را ببندید تا همه بدانند که خواستم...

ولی نتوانستم....

     در غریبی ناله ها کردم کسی یادم نکرد...

                                                                      در قفس جان دادم وصیاد آزادم نکرد...

           ضربه مردم چنان سیرم نمود...

                                                                      آرزوی مرگ کردم مرگ هم یادم نکرد...

روي قبرم بنويسيد مسافر بوده است...

 بنويسيد كه يك مرغ مهاجر بوده است ...

بنويسيد زمين كوچه ي سرگردانيست ...

او در اين معبر پرحادثه عابر بوده است...

 صفت شاعر اگر همدلي و همدرديست...

 در رثايم بنويسد كه شاعر بوده است ...

بنويسيد اگر شعري ازاومانده بجاي ...

مردي از طايفه ي شعر معاصر بوده است...

 مدح گويي و ثنا خواني اگر دين داريست ...

بنويسيد در اين مرحله كافر بوده است ...

 غزل حجرت من را همه جا بنويسيد ...

روي قبرم بنويسيدمهاجر بوده است...

 با قلم ...

              با قلم مي گويم:
    -اي همزاد, اي همراه,
                   اي هم سرنوشت
هر دومان حيران بازيهاي دورانهاي زشت.
شعر هايم را نوشتي
                دست خوش,
اشكها يم را كجا خواهي نوشت?

(زنده ياد مشيري)

به کجا چنین شتابان

آخر گذشت
آن زمان کهنه ی دیدار
رفت آن ثانیه های پر هیاهو
شکست آن لحظه های زیبا
و تو ، چه ساده گذشتی از این همه احساس.من آرزو دارم ماهي قرمز بودم.
عاشقانه مرا مي خريدند.
يكي از همان ها كه به هيچ كس نمي گويند.
راستي
هر دو ماهي قرمز من مردن.
همين ديشب!!!!
و من هم چنان در حسرت ماهي قرمز...
.
.
.

چه زود فراموش می شوم
انگار سالهاست که من مرده ام
اما هنوز ذهن زخمی ام
یاد تو را نشانه می رود

آرامش

تکرار می شود
هیاهوی خالی و پوچ....
من را
در حریم امن چشمانت
به آرامش برسان

والى مصر ولايت - ذوالنون -

به صلیب صدا مصلوبم ای دوست

                             تو گمان مبری مغلوبم ای دوست

در اين درگه كه گه گه كه كه و كه كه شود ناگه
مشو غره به امروزت كه از فردا نئي آگه

مبادا که ترک بردارد....

چینی نازک تنهایی من ......

اگر

اگر می توانستم
اگر داغ رسم قدیم شقایق نبود
اگر دفتر خاطرات طراوت پر از ردپای دقایق نبود
اگر ذهن آیینه خالی نبود
اگر عادت عابران بی خیالی نبود
اگر گوش سنگین این کوچه ها
فقط یک نفس می توانست
طنین عبوری نسیمانه را به خاط سپارد
اگر آسمان می توانست ، یکریز
شبی چشمهای درشت تو را جای شبنم ببارد
اگر رد پای نگاه تو را باد و باران
از این کوچه ها آب و جارو نمی کرد
اگر قلک کودکی لحظه ها را پس انداز می کرد
اگر آسمان سفره هفت رنگ دلش را برای کسی باز می کرد
و می شد به رسم امانت
گلی را به دست زمین بسپریم
و از آسمان پس بگیریم
اگر خاک کافر نبود
و روی حقیقت نمی ریخت
اگر ساعت آسمان دور باطل نمی زد
اگر کوها کر نبودند
اگر آبها تر نبودند
اگر باد می ایستاد
اگر حرفهای دلم بی اگر بود
اگر فرصت چشم من بیشتر بود
اگر می توانستم از خاک یک دسته لبخند پرپر بچینم
تو را می توانستم ای دور از دور یک بار دیگر ببینم

دور دست ها پیداست

و مردمانی که می روند

به ناکجا

هیچ کس،

مقصد را نمی داند

همه می روند

کوچک و کوچک تر می شوند... محو می شوند

آری!

وقتی که دیگر نخواهی بود

دیگر

چه سود، رفتن ها،

رسيدن ها

تو هم حركت مي كني

دستت را به ميله ابريشمي خيال گرفته اي

چشمانت امتداد ويراني را

مي خواند

در حالي كه ماده درپيچ هاي تند، تو را

به بدبختي عظيم پيشرفت مي رساند

تو در سرزمين باور هايت

در رزمايشي بزرگ

مي جنگي

براي رسيدن به آزادي

ولي در ميان مسير،

ضربه هاي محكم جسم

تو را مانند ضربه هاي محكم پتكي،

 از حركت در مسيرت

باز ميدارد

و دوباره به وحشت اين ديوانه بازار

برمي گردي . . .

باز چشمانت را مي بندي،

سعيت را مي كني

ولي،

نمي تواني . . .

تا پرواز را سرگرفتي

صداي فريبنده زني درگوشت

زمزمه مي كند

((اتوبوس در ايستگاه مي ايستد))

وجسمت ثابت قدم در اين وا نفسا

لحظه به لحظه

به مقصد نزديك تر مي شود

در حالي كه،

خيال هاي ابريشميت

نخ نما شده

و بندهاي زندگيت را

از هم مي گسلد. . .

ماهى هميشه تشنه ام
در زلال لطف بيكران تو
مى برد مرا بهر كجا كه ميل اوست
موج ديدگان مهربان تو

زير بال مرغكان خنده هات
زير آفتاب داغ بوسه هات
- اى زلال پاك - !
جرعه جرعه جرعه ميكشم ترا بكام خويش
تا كه پر شود تمام جان من ز جان تو !

اى هميشه خوب !
اى هميشه آشنا !
هر طرف كه ميكنم نگاه
تا همه كرانه هاى دور
عطر و خنده و ترانه ميكند شنا
در ميان بازوان تو !

ماهى هميشه تشنه ام
اى زلال تابناك !
يك نفس اگر مرا بحال خود رها كنى
ماهى تو جان سپرده روى خاك !

آرزوی کوچکی دارم

اما سخت امیدوارم.

و از زور خوشی از هوش رفته اند.

خسته ام.

بی خانه.

سرزمین شعر و گل و بلبل و عواطف کاملا کاسبکارانه.

عبور مدرن ترین گونه ی گاری باشد.

با حق بیمه و سنوات و دو و نیم روز مرخصی در ماه.

و عق زدن های زنان و مردان و بچه ها دست بالا به دلیل ویاری باشد.

و حتا حتا حتا احمد شاملوی شاعر را نشناسد.

ترس اعمال طرح در خانه ماندن عوامل فساد: زنان

ترس از سرودن شعری در رثای زندگی با قافیه ی پایان.

نظر یادت نره؟!

عمريست كه ويران شده ام

ساكت و سرد و پريشان شده ام

تا تو آيي و مرا دريابي

من اسير شب طوفان شده ام

تو ابری نداری که باران شود
غروری نداری که طوفان شود...
دلت ماه و چشمان تو ماه تر
نگاهت از این هر دو آرامتر...
دو چشم تو نورانی و روشن است...
دلت جنس احساس های من است...
تو فامیل نزدیک آیینه ای
منم برگ کوچک ، تو سبزینه ای...
است تو پیراهنت جنس بابونه
آسمان گونه است و خندیدنت ...
تو می خندی و عشق تب می کند...
و با خنده غم را ادب مي كند ...
تو پیروزی عشق بر کینه ای
آيينه اي تعارف ندارم تو...
شگفتی تعبیر رویا تویی
تلاش رسیدن به دریا تویی...

زندگی رویش یک حادثه نیست

بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم

همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم

ازاین عشق حذر کن لحظه ای چند بر این آب نظر کن
آب آیینه عشق گذران است
تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است

فریدون مشیری

شیدایی

دیگـر نمانـده هـیـچ بـجـز وحـشت سکوت** دیگـر نمانـده هـیـچ بـجز آرزوی مرگ
خشم است و انـتـقـام ِ فـرو مـانـده در نگـــــــــــاه** جسم است و جان ِ کـوفـتـه در جـسـتـجـوی مـرگ

تـنـهـا شـدم ، گـریـخـتـم از خـود ، گـریـخـتــــــــم** تـا شـایـد ایـن گـریـخـتـنـم زنـدگی دهـــــــــــــــــد
تـنـهـا شـدم که مـرگ اگـر هـمــــــــــــــــتـی کـنـد** شـایـد مـرا رهـایـی ازیـن بـنـدگـی دهــــــــــــــــد

تـنـهـا شـدم که هـیـچ نـپـرسـم نشــــــــــــان کـــس** تـنـهـا شـدم که هـیـچ نگـیـرم سـراغ خـــــــــویـش
دردا که ایـن عـجـوزهً جـادوگـر ِ حـــــــــــــــیـات** بـار دگـر فـریـفـت مـرا بـا چـراغ خــــــــــــویـش

اکـنـون شـب اسـت و مـرگ فـرا راه من هــــنـوز** آنگـونه مـانـده اسـت که نـتـوانـمـش شناخـــــــــت
اکـنـون مـنـم گـریـخـتـه از بـنـد زنـدگـــــــــــــــی** بـا زنـدگـی چگـونه تـوانـم دوبـاره ســـــــاخـت ؟

                                              من همسن و سال پسر تو هستم ،

تو همسن و سال پدر من هستي.

من کار مي کنم و درس نمي خوانم.

من در کارخانه ي تو کار مي کنم.

و در اينجا همه چيز عادلانه تقسيم شده است:

سود آن براي تو ، دود آن براي من.

من کار مي کنم ، تو احتکار مي کني.

من بار مي کنم ،تو انبار مي کني.

من رنج مي برم،تو گنج ميبري.

من در کارخانه ي تو کار ميکنم.

و در اينجا هيچ فرقي بين من و تو نيست:

وقتي که من بيمار مي شوم ،تو براي معالجه به خارج مي روي.

من در کارخانه ي تو کار مي کنم.

و در اينجا همه کارها به نوبت است:

روز ديگر تو کار نمي کني ، من کار مي کنم.

کارخانه ي تو بزرگ است.

از کارخانه ي خدا که بزرگتر نيست.

کارخانه ي خدا از کارخانه ي تو و از همه ي کارخانه ها بزرگتر است.

در کارخانه ي خدا همه چيز عادلانه تقسيم مي شود.

در کارخانه ي خدا ، همه کار مي کنند.

                                       در کارخانه ي خدا ، حتي خدا هم کار مي کند.

ای دوست برای دوست جان باید داد

در راه محبت امتحان باید داد

تنها نبود شرط محبت گفتن

یک مرتبه هم عمل نشان باید داد

خداوندا