خواجه نظام الدین عبیداله قزوینی معروف به عبیداله زاكانی(772 هـ . ق) شاعر بزرگ نویسنده متفكر و منتقد بزرگ ایرانی در یكی از توابع قزوین چشم به جهان گشود. عبید زاكانی طنزپرداز و نویسندهای آگاه بود. اهمیت او خصوصاً در داشتن روش انتقادی و بیان مفاسد اجتماع با زبانی شیرین و به طریق طنز در آثار منظوم و منثور است.منظومه انتقادی (موش و گربه) با بیانی شیرین و طنزآمیز اینگونه مسائل اجتماعی را عیان میكند. از دیگر نوشتههای عبید میتوان به "رسالههای اخلاق الاشراف", "ده فصل", "دلگشا"و "ده پند" اشاره كرد.
عبید زاكانی در یكی از دو شهر اصفهان یا بغداد وفات یافت.

























.jpg)






